Mersin Akdeniz’in doğusunda uzun bir sahil şeridine sahip. Sırtını Toros Dağları’na dayamış. Dağlar ile deniz arasında bazen genişleyen ama çoğu zaman oldukça dar olan ovalık alanlar var. Ve bu ovalar Türkiye’nin en verimli tarım arazilerinden. Kent merkezinin bulunduğu Çukurova en geniş ve büyük ova. Bazı yerlerde dağlar denize oldukça dik yalıyarlarla iniyor ve deniz kıyısında ulaşılamayan bakir alanlar yaratıyor. Bu alanlar Akdeniz fokları gibi nesli tükenme tehlikesiyle karşı karşıya olan deniz canlılarından başlayarak bir çok canlının üreme ve beslenmesi için uygun ortam oluşturuyor.
Mersin iklimi tipik Akdeniz iklimi. Deniz kıyısından hızla yükselen Toroslar’a tırmandıkça iklim de hızla değişiyor. Toroslar’ın yükseklerinde kar seyrederek denize girilebiliyor.
Yılın yaklaşık 300 günü güneş gökyüzünde parlıyor. Yıl boyunca yağışlı günlerin sayısı 70’i geçmiyor. Yağışlı günlerin de bütün gün yağış altında olduğu sanılmasın. Yaz turizmi sezonu içinde kalan mayıs başından ekim sonuna kadarki altı aylık dönemde, yani 183 gün içinde yağış alan gün sayısı 16’yı geçmiyor. Haziran, temmuz, ağustos, eylül aylarını kapsayan yüksek sezonda (122 gün) yağışlı gün sayısı sadece altı.
Mayıs başından ekim sonuna kadar rahatça denize girilebiliyor, güneş banyosu yapılabiliyor. Deniz suyu Mayıs’da ortalama 22.7, Ekim’de 24.8 derece oluyor. Yani yılın en az yarısında rahatça denize girilebiliyor. Soğukla arası iyi olan gençler deniz sezonunu nisanda açıp kasım sonuna kadar sürdürüyorlar. Aslında bu çok da olağanüstü bir şey sayılmaz Mersin’de. Deniz suyu nisan ortalarından başlayarak 20 dereceyi buluyor. Kasım başlarında da gene 20 derecenin üzerinde oluyor.
Denizden çıkınca ise her zaman parlayan Akdeniz güneşi ıslak bedenleri ısıtmaya hazır.